
فیال در لغت به معنای سرزمینی است که برای نخستین بار در آن کشت شود.[۶] به دلیل همین نام، برخی معتقدند ممکن است نخستین بار سکونت در ناحیه بروجرد از این منطقه آغاز شده باشد.
- همچنین «فیال» زمینی را گویند که بار اول آن را زراعت کرده باشند. (برهان). زمینی که اول بار بکارند.(اسدی). مؤلف نویسند: غلط است و معنی «ابتکار» دارد و در شعر بوشکور که شاهد اسدی است «از فیال» یعنی «ابتکاراً واز روی ابتکار». در حاشیهٔ فرهنگ اسدی نسخهٔ نخجوانی نوشته شده: بزبان به لخیان نخست بود و از فیال یعنی از اول، از نخست.[۷]مانند شعر زیر از ابوشکور بلخی:
| مر این داستان کش بگفت از فیال |
|
ابر سیصد و سی و سه بود سال |
- معنای دیگر فیال یعنی تیری که پیکان آن دو شاخ باشد.[۸]
منبع : ویکی پدیا،دانشنامه