فیال

شیخ یعقوب نظام الاسلامی یک روحانی روشن دل و جسور بود که به خط آمده بود و حسن اجازه نمی داد جلو برود . شیخ یعقوب گفت : درست است که نمی توانم بجنگم اما برای رزمنده ها که می توانم دعا و نماز جماعت بخوانم

حسن قبول کرد که شیخ در خط بماند وکلی سفارش او را کرد که مواظب او باشیم اتفاقی برایش نیفتد. سنگری که شیخ را در آن مستقر کردیم ، قسمتی از خط بود که فاصله تا عراقی ها زیاد بود و خیلی سرو صدایی نبود . شیخ می گفت : شما دروغ می گویید اینجا خط اول نیست من می خواهم صدای تیر و ترکش را بشنوم . دوست دارم از بیخ گوشم گلوله رد شود و برای جلو رفتن بی قراری می کرد . او دو ویژگی خاص داشت اول اینکه بدون هیچ ابزاری جهت قبله را تشخیص می داد و دیگر اینکه همیشه با همان چشم نابینا ساعت را می دانست! در ضمن بیشتر ادعیه و زیارات را حفظ بود و شب ها برای بچه ها می خواند وکلی به معنویت خط افزوده بود . شب جمعه بچه هایی که به خط نزدیکتر بودند از من خواستند شیخ را به آنجا ببرم تا برایشان دعای کمیل بخواند . غروب او را سوار موتور کردم و پیش بچه ها رفتیم. گفتم: اینجا دعای کمیل بخوان بعد دنبالت می آیم تا به سنگر خودت برگردیم. گفت: من نمی آیم اونجا خط نیست ، اینجا خط است که صدای تیر اندازی می آید. حرفی نزدم و از او جدا شدم. شب توی خط بودم ناگهان صدای کاتیوشای شدیدی بلند شد به سرعت انتهای خط رفتم. همان سنگری که شیخ در آن دعا می خواند را زده بودند . شب جمعه بعد از دعای کمیل شیخ یعقوب به همراه دو بسیجی ، دو ارتشی و دو پاسدار همگی شهید شدند .

منبع : مجاهد بصیر